#Kommaarop is een initiatief van ondernemers die maandelijks met elkaar bloggen over diverse thema’s rondom het ondernemerschap. Deze maand doe ik ook mee met een korte bespiegeling op de vraag: Wanneer zeg je NEE tegen een opdracht of toch JA, al strookt het niet met jouw idealen? Idealen, normen en waarden  Laat ik beginnen met eerlijk te zijn. Ik ben geen idealist. Ik ben geen aanhanger van een bijzondere filosofie.

Minder moeten Ik moet meer aandacht aan mijn kinderen geven. Ik moet nog naar de sportschool. Ik moet echt op tijd naar bed vanavond. Ik moet de bedden verschonen vandaag. Ik moet echt mijn moeder even bellen. Ik moet nu echt stoppen met chocolade snoepen. 🙂 Ik moet snel een nieuwe afspraak maken met mijn vriendinnen. Ik moet mijn btw-aangifte doen. Ik moet die collega echt helpen met haar klus.

Van heisessie tot teamontwikkelplan Uit onderzoek van de Erasmus Universiteit blijkt dat de kwaliteit van het werk stijgt, het ziekteverzuim daalt en het werkplezier toeneemt door teamontwikkeling. Daarnaast dalen de kosten als het team daadwerkelijk wordt betrokken bij de besluitvorming. Maar hoe ziet teamontwikkeling eruit en wanneer is het eigenlijk nodig om hiermee aan de slag te gaan? Op de vrijdagmiddagborrel staan alle collega’s gezellig bij elkaar. De één geeft

Luisteren naar jezelf Eén keer in de zoveel tijd gebeurt het weer. Ik ben chagrijnig en ontevreden. Ik snauw tegen mijn man en kinderen (lekker veilig) en trek me terug. Ik voel hoe alle energie uit mijn lichaam weg sijpelt. Dus ik stop met hardlopen en hang alleen maar op de bank. Ik slaap slecht, want het wordt hartstikke druk in mijn hoofd en in het donker van de nacht,

Beter luisteren naar een ander, écht luisteren… Dat klinkt eenvoudig, maar dat is het niet. De meeste mensen vinden het knap lastig. Niet alleen luisteren naar de ander, maar ook luisteren naar jezelf. We hebben het allemaal wel eens meegemaakt dat je enthousiast je verhaal vertelt en de ‘luisteraar’ binnen een paar minuten het woord overneemt. Zonder een reactie te geven op wat je aan het vertellen was. Gelukkig gebeurt

Ik zie mezelf als 5-jarig meisje, de schaatsen ondergebonden. “Nee pap, ik hoef geen handje, ik kan’t zelluf wel!” Daar ging ik. Wiebelig sloeg ik m’n benen uit en… PLOF! Daar lag ik. Maar ik stond snel op en hup, weer dóór. En het lukte: zonder hulp leerde ik schaatsen. Die winter herhaalde dit ritueel zich regelmatig. Met blauwe billen… Maar ik deed het, helemaal zelf! Mijn moeder zegt nog

“Hoeveel complimenten heb jij nodig, zodat je tevreden bent?” Ik kijk een beetje onzeker om me heen als deze vraag aan mij wordt gesteld tijdens één van de mentorgesprekken in mijn studiejaar. Ik stamel wat en krijg het er warm van. Ik weet niet wat ik moet antwoorden, want er is natuurlijk geen aantal te noemen. Regelmatig spookt door mijn hoofd: Ik wil het goed doen zodat ze tevreden zijn.